Wat de bedoeling is, vroegen we haar. En hoe we het eigenlijk moeten noemen. Gewoon: ‘kinderpartijtje’? Slecht idee.

“Het is een slaapfeestje!”, galmde door de kamer. “Met kinderen, dus een kinderslaappartijtje dan?”, peilden we. Niet goed. Bij haar broertje borrelde de rottigheid. En tussen heel wat kinderpartijtje, kinderpartijtje, kinderpartijtjes door, kleurde hij alvast zijn eigen partijtje (ja, van hem mogen we het wel zo noemen) in. We krijgen het druk over twee maanden.

Drukker dan nu, leek het, toen dochterlief haar plannen tentoonspreidde. Chillen, eten, drinken en films kijken, kort samengevat. Met een groepje van zeven pubers, die hun eigen kussen en slaapzak meenemen. Het overige gezelschap kan dan ook lekker chillen, verwachtte ze, zij het op een paar meter afstand. Klonk ons als muziek in de oren. Mede omdat het ‘overige gezelschap’ select en prettig is, op haar verzoek. Vorig jaar stelde ze de retorische vraag ‘Waarom zou ik mensen uitnodigen die altijd op een verjaardag komen, maar ik eigenlijk nooit spreek?’ Sindsdien is de gastenlijst voor verjaardagen (haar broertje omarmde dit principe onmiddellijk) variabel en kort. Heeft ons inmiddels heel wat vrije zondagen opgeleverd.

Als goede faciliterende ouders sleepten we ter voorbereiding de boodschappen binnen en kuisten het huis. Vanwege achterstallig onderhoud hanteerden we hiervoor een to do-lijst, waarop ieder gezinslid iedere dag van de voorafgaande week aan het part… feestje een aantal taken had. We waren dus ook wel toe aan een middag chillen.

Edoch, de praktijk. Toen het gezelschap compleet was, kinderen op de bank, volwassenen aan de tafel, moest iemand toch het eten en drinken verzorgen. Nee, die iemand was niet onze dochter. We konden onszelf na een uur amper nog verstaan. Het eten bracht een oase van rust. Het neerleggen van de matrassen en slaapzakken wat minder. Ik zal eens gezellig verse ijskoffie voor ze maken, ze moeten nog zo lang, dacht ik na het eten. Een van mijn minder briljante ideeën.

De popcorn en films resulteerden nauwelijks tot rust, iedere scène werd becommentarieerd. Toen we de volgende ochtend de weeë lucht in de woonkamer doorhakten, bleek iedereen wakker. De meesten: nog steeds. Het niet-slapenfeestje werd afgesloten met een stevig ontbijt en twee films. Toen de laatste gast met volgepropte fietstassen vertrok, spoot dochterlief naar boven om ‘op te ruimen’. We trommelden haar direct uit bed voor haar verjaardagstaart en -cadeau. Waarna iedereen dodelijk vermoeid op de bank plofte. Chillen. Toch.

Dochterlief ervaart haar nieuwverworven dertienjarige leeftijd tot nu toe slechts als vermoeiend.

Categorieën: Columns