Drukke hobby

“Ik heb zin in morgen”, roept dochterlief tijdens het avondeten. “Ik in zondag!” vult haar broertje aan. “En ik ook in zaterdag!” gaat ze door. Ik denk aan de volgekrabbelde familiekalender. Vergis u niet: de vakjes onder de namen van manlief en mij zijn maagdelijk wit. Dan lijkt het net of wij niets met al die activiteiten van ons nageslacht hoeven te doen.

Dubbel

“Heb jij mij?” Ik sta op het schoolplein te wachten op zoonlief als een voor mij volstrekt onbekend jongetje me aanspreekt. Vier vragende ogen kijken elkaar aan. Of ik hem heb? Zou hij denken dat het bijna 5 december is en denken dat ik een lootje met zijn naam uit een hoge hoed heb getrokken?

Trots

“En Jantien, ben je weer trots op jezelf?” De Grote Vriend van zoonlief vraagt het me met een grote grijns als we de fietsen in onze achtertuin parkeren. “Zou je wel moeten zijn,” voegt hij nog fijntjes toe.

Boekenbubbel

“Wat willen jullie eten,” roep ik ’s ochtends vanuit de keuken richting eettafel, waar onze twee dappere dodo’s wakker zitten te worden. Doorgaans een keer of drie, maar dat is een beetje afhankelijk van mijn humeur.

Voor de voeten

Ja hoor, hij is er. Zoals u misschien heeft onthouden heb ik onze kinderen voor de zomervakantie in dit kolommetje iets met vier pootjes beloofd. De pootjes zijn poten geworden. Ik stel graag aan u voor: Eddie, onze hond.

Topsport

“Wat eten we vandaag, mam?” Ik krijg goudgele visioenen en voel het water in mijn mond lopen. “Doe eens een goede suggestie, iets met een P.” “Pasta? Pizza dan misschien?”

Miaf!

Sinds onze kat huist in de (overigens nu uiterst vruchtbare) bodem van mijn vaders tuin, missen onze kinderen wat gezelschap. Iets te kriebelen en te knuffelen, dat op vier pootjes door de kamer tippelt.

Steek

“Het lijkt wel een rode bavianenkont van binnen,” roept zoonlief als hij de tweede helft van zijn biefstuk aansnijdt. Ik laat zijn lachbui rustig wegebben, voor dat extra dramatische effect na een stilte.